این روزها روزهاییست که دیدگاهم بسیار دچار تغییر میشود. یک نمونه اش دید من نسبت به پول است.
یک سال قبل پول را فقط میخواستم برای خوشگذرانی خودم. دوست داشتم یک ماشین و یک حساب بانکی تپل داشته باشم و با رفقا بروم ایرانگردی. کوه، کویر، جنگل، دریا، رود، هر جا که خوش بگذرد.
امروز جور دیگری فکر میکنم. پول اولویت اول نیست. تلاش از همه مهمتر است. تلاش میکنم برای چیزهایی که خدمت به مردم باشد. و دوست دارم نتیجه ی تلاشم مستقیم یا حداقل غیر مستقیم به افزایش سطح درک و آگاهی مردم کمک کند. شاید ۵ سال از عمرم را بگذارم روی اجرای افکار و ایده هایی که هیچ یک به ثمر ننشیند. اگر آن ۵ سال را به عنوان یک آبدارچی در یک شرکت کار میکردم شاید پس انداز پولی خوبی می اندوختم. اما خوب که چی؟ وقتی قرار است دست خالی بروم و فقط خوبی هاست که ارزشمند است و میماند، یک مشت پول باضافه ی پنج سال چای ریختن چه ارزشی دارد؟ البته اگر چای ریختنم برای افرادی باشد که کار درستی میکنند، ارزش دارد. اما وقتی میتوانم کارهای بزرگتری بکنم، حق ندارم آبدارچی باشم.
پول هم مهم است. برای انجام بعضی کارها حتما باید پول هم باشد. اما اولویت اول، هدف و نیت سالم و انسانیست. پول خودش به دنیال اینها می آید.
من که تلاشم را میکنم، یا موفق میشوم یا شکست میخورم. اما دلم روشن است و ایمان دارم که خدا همراهم خواهد بود. و با عشق در مسیری که دوست دارم قدم بر میدارم. از خدا میخواهم مرا با خودم آشناتر سازد. و پشتم به او گرم است.
امروز دوست دارم یک ماشین و یک حساب بانکی تپل داشته باشم و با رفقایی که در یک مجموعه با اهداف و آرمانهای متعالی مشغول به تلاشیم، برویم در دل طبیعت. و خوشگذرانی امروز من و رفقا، با خوشگذرانی پارسال من و رفقا تفاوتی زمین تا آسمان دارد.
دنیای کوچک، آماده باش! ما داریم می آییم.
مای جیب
دانلود نرم افزار
به نظرم آدم باید کاری که دوست داره وازش لذت میبره رو انجام بده.انسانهاهدفمندخلق شدندوبایدهدفمندهم زندگی کنند.این تلاش آدمهابرای رسیدن به هدفشونه که موفقیشون رو میسازه.
به هرحال زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست.آنقدرسیربخندتاکه ندانی غم چیست.
سلام من هد از چند گاهی به وبلاگ شما سر میزنم چند سال پیش در مورد آیندم فکر میکردم وتصمیماتی هم میگرفتم اغلب این تصمیما در مورد کسب موفقیت در زندگیم بود با آدمای موفق زیادی نشست و برخواست داشتم و دارم ولی متاسفانه چند ماهیه به دلیل اینکه به خدمت سربازی میرم (۱ اسفند) از برنامه هام دور شدم ۲۲ سالمه و لیسانس مدیریت دارم امروز که پشت میز کامپیوتر نشستم ناخوداگاه چند تا دکمه را زدم که با وبلاگ شما روبرو شدم (البته قبلا آدرس موجود بود) ولی مهم اینه که امروز یه حس عجیبی بهم گفت که شما هم به دنبال موفقیت میگردید تنها دلیل من از اینها اینه که شما دلیل موفق بودن را در چه می دانید و به نظر خودتون هم شما آدم موفقی هستید
منتظر جوابم تا ۲۵ این ماه
http://www.nami_aras2011@yahoo.com
09149268262
سلام سایمای عزیز. جواب شما رو هم اینجا مینویسم هم براتون میفرستم.
واضحه که موفقیت به دید شخص برمیگرده، یکی ثروت، یکی شهرت، یکی قدرت و …. اما هیچ وقت از دید ارشد همه چیز نمیتونه درست باشه. فقط یه چیز درسته از بین این همه چیز!
موفقیت واقعی (از دید حقیقت) به نظر من انسان وار زندگی کردنه. این حرف جزء حرفای قشنگ قشنگه ولی خوب حقیقت همینه. موفق واقعی کسیه که با هر شرایط مالی، اجتماعی، جسمی و … که هست، برای خودش تعریف دقیق و درستی از زندگی داشته باشه، پاسخ های درستی برای سوالاش داشته باشه و بر همون اساسی که میدونه درسته زندگی کنه. این آدم آرامش درونی داره و موفقه.
اما موفقیتی که من برای خودم میخوام فعلا اینه: بتونم یه سری ایده های تجاری-فرهنگی رو پیاده کنم و ازشون پول در بیارم. پولی که صرف ایده های دیگه بشه و باز پول در بیارم که تزریق کنم به یه کار فرهنگی بزرگ. خیلی دوست دارم بتونم یه سیستم آموزشی فوق العاده عالی برای بچه های دبستانی درست کنم که داستانش طولانیه. و دوست دارم تمام آدمهایی که توی مجموعه ی من کار میکنن از زندگیشون لذت ببرن و حق و حقوقشون به خوبی داده بشه. و خودم رفاه خوبی داشته باشم. یه جاهایی از دنیا رو برم ببینم. آگاهیم رو ببرم بالا و آدم خوبی باشم. در کل به درد بخور باشم. بچه های پرورش بدم و همین.
در مورد این که من آیا موفق هستم یا نه:
به نظر من آدمی که در مسیر تلاش برای رسیدن به هدفش هست و آدمی که به هدفش رسیده، با هم فرقی ندارن و هر دو موفقن. چون هر دو میدونن چی میخوان و کاری که از دستشون بر میومده رو کردن یا دارن میکنن. حالا یا میرسه یا نمیرسه. در هر صورت لذت میبرن. حالا با این حساب من فکر میکنم موفق هستم چون توی مسیرم.
سلام میشه لطف کنید اسم نویسنده هر مطلب را ضمیمه نوشته ها کنید؟ آخه من تو وبلاگتون دنبال نوشته های یک نفر خاصم
به نظر من که شعار نیست، بلکه هدف است.
این طرز فکر را در بسیاری از اشخاص سراغ دارم.
شخصی میگفت: من کاری را می کنم که دوست دارم و از آن لذت می برم. مثلا من برای اینکه یک کلمه زشت را از ناوگان گفتگوی عمومی مردم (یا حداقل دوستانم یا خانواده ام) حذف کنم تلاش می کنم و ازین تلاش فقط لذت می برم.
درسته. هدفمه. و رسیدن به هدفم بستگی به من داره و من به آینده امیدوارم. اگه برعکس عمل کنم اون موقع میشه گفت علی شعار داده. ولی امروز که شعار نیست.
اتفاقا من هم بین خانواده و دوستانم یه اصطلاح غلط رو درست کردم. و وقتی میبینم درستشو میگن حال میکنم. اصطلاحی که همه مون خیلی به کار میبریم و نمیفهمیم هم چی میگیم. “کوچه علی چپ”
قدر خودتو،دوستانتو،این دوران رو بدون.
روزگار خوبی داری.
این خیلی خوبه که آدم فکر کنه.مروری به گذشته داشته باشه
ببینه قبلا چی می خاسته.هدفش چی بوده.
الان چی میخاد.
آیا اینی که الان میخاد چیزی هست که بهتر از اون چیزی که قبلا می خاسته یانه.
متوجه منظورم میشی؟منظورم تکامل هدفت به مرور زمان هستش.
پس سعی کن بیشتر فکر کنی.بهتر فکر کنی.عاقلانه تر فکر کنی.بلند پروازس هم نکن خیلی.چون بعد یه مدت که بهش نرسی سرخورده میشی.
پول خوبه.نیت و هدف خوب از اونم بهتره.
موفق باشی
آره واضحه. تکامل هدف رو موافقم.
“دوست دارم نتیجه ی تلاشم مستقیم یا حداقل غیر مستقیم به افزایش سطح درک و آگاهی مردم کمک کند.”
به نظر من شعاره. خیلی ها پول نداشتن و اینطوری گفتن و وقتی پولی به دستشون رسیده همه ی این چیزا رو فراموش
کردن.
البته امیدوارم برای شما شعار نباشه و قصدتون از پولدار شدن همین باشه.
فکر میکنم آدمی که قبل از پولدار شدن هر دو حالت (پول برای خود، پول برای آرمان) رو گذرونده باشه، بعد از پولدار شدن باید آدم بدبختی باشه که برگرده به تفکر ابتداییش یعنی پول برای خود. هیچ چیز هم مطلق نیست شاید منم پولدار بدبخت شدم ولی خودم اینطور فکر نمیکنم. ببینیم چه شود …