اگر زندگی دانش آموزی چند خط بالا کنایه از زندگی واقعی باشد، میشود گفت خرخون های ناراضی بازنده اند.
آن آدم هایی برنده اند که برای بهترین بودن تلاش میکنند اما به خاطر ۲۰ نشدن ناراحت نمیشوند، این یک حقیقت است که هیچ کس مطلقا همیشه بیست نمیگیرد! این آدم ها به انتخاب هایشان ایمان دارند و  همه چیز را با شجاعت میپذیرند. باور دارند که یک بار می آیند به این دنیا، و فقط یک بار فرصت زندگی دارند. میخندند و ۱۸، ۲۰، ۱۰ و ۱۲ میگیرند. تلاششان را برای رسیدن به بهترین چیزی که میتوانند باشند میکنند، نه برای رسیدن به چیزی که اساسا برای همیشه قابل دسترس نیست. اگر به ایده آلهایشان رسیدند، میخندند، اگر نرسیدند باز هم میخندند. بعید است این مدل آدم ها زیر ۱۰ بگیرند. اینها میخندند و نمره میگیرند، چون میدانند معدل هیچ کس بیست نشد!

• پی نوشت ۱: انگیزه ی نوشتن این چند خط وقتی ایجاد شد که دیدم میشود به خاطر از دست دادن کلی چیز با ارزش، از راهکار لبخند استفاده کرد و شاد بود! در صورتی که غم و غصه و نارضایتی راهکار نیست، درد است و درد زندگی را تلخ میکند. لبخند به لب باشید دوستان.
• پی نوشت ۲: اول میخواستم عنوان مطلب را بگذارم “ایمان به انتخاب و حقیقت های غیر قابل تغییر”
• پی نوشت ۳: هر وقت من یک چیزی مینویسم بزرگترها نظر میگذارند که “جوون، خیلی سطحی مینویسی، ننویس اصلا!” راستش خودم هم این را خوب میدانم اما برای این که بتوانم مثل شما بزرگترها بزرگانه و عمیق تر بنویسم به کمی گذر زمان احتیاج دارم. سخت نگیرید. بیشتر دوستان عزیزی که من را میخوانند یا بزرگترهایی هستند که لطف دارند یا جوانها و هم سن و سالهای خودم. همیشه از همه ی آنها که کمک کردند سطحی ننویسم ممنون بوده ام. ما هم بزرگ میشویم، میدان بدهید بزرگترها.

وارد زندگی شخصی هر کسی که بشیم، در هر صورت یه جای زندگیش یه نقطه ی اوج آرامش هست. چیزی که واسش ارزشمنده، چیزی که بهش اعتقاد داره. این نقطه ی اوج آرامش میتونه یه کتاب خاطره انگیز باشه، میتونه یه گوشه ی دنج باشه، فکر به خدا باشه، یا وجود پر مهر یه زن. چیزی که رابطه ی مستقیمی داره با امید انسان. اگه حذفش کنیم، از دست میریم.
حرف خاصی نیست توی این نوشته ام. فقط توی پرانتز میگم اینو: آرامش رو باید چشید تا فهمید چیه. اونایی که چشیدن میدونن چی میگم. اونایی هم که نچشیدن، کنایه نزنن، چون واسم مقدسه.
این نوشته رو تقدیم میکنم به وجود پر مهر تو که نقطه ی اوج آرامش منی. تقدیم با عشق…

پستهای مشابه:

1. بهم بگید در مورد چی بنویسم
2. تسلیم زندگی
3. معمای انیشتین را حل کردم
4. به بهانه ی بهار ۹۱

حتی توی نمایشگاه هم نرفتم. گفتم من به این نیاز ندارم. فعلا به عنوان یه بچه مسلمون برم یه بعد از زندگی ایشون رو مطالعه کنم واسم بسه.
اوج تضادیم ما مسلمون نماها. ادعای حضرت زهرایی بودن میکنیم، اما هیچ جای زندگیمون اون مدلی نیست. یه نمونه کوچیکش ازدواجه، معیارها و خواسته های حضرت زهرا و حضرت علی چی بود؟ معیارها و خواسته های ما چیه؟ حالا کی اسلام رو بدنام کرد؟ جز ما؟

پستهای مشابه:

1. اینطوری دوستمان داری خدا؟

چند روز پیش دیدم که یه بچه ی دبستانی یه کیک از تو کیفش درآورد، بازش کرد، بسته شو انداخت رو زمین …
خیلی ناراحت شدم. گفتم پس هنوز حداقل شاید دو نسل دیگه فاصله داشته باشیم با جامعه ای که اکثریت مردمش آشغال تو محیط زیست نمیریزن. مگر این که مثل الزامی بودن بستن کمربند ایمنی جریمه واسش تعیین بشه! جریمه چیز خوبیه. همیشه باهاش موافق بودم. کاش خودمون پلیس خودمون بودیم ولی وقتی نیستیم جریمه خیلی خوبه. بگذریم از جریمه که این روزا هر وقت میخوام برم کاشون سوار هر ماشینی میشم راننده میناله ازش.
یه راهکارای ساده ای هست واسه آشغال نریختن تو محیط زیست، که خودم انجام دادم و جواب داده، با شما هم به اشتراک میذارم:

• رفتین بیرون یه چیزی گرفتین که نوش جان کنید، قبل از اینکه بقیه بسته اش رو بندازن زمین شما اونو طوری بذارید توی جیب یا کیفتون که بقیه متوجه بشن و تا به سطل زباله نرسیدید بذارید همونجا باشه.
• رفیقتون زباله ای میندازه رو زمین شما خم بشید برش دارید با یه لحن مهربون که اقتضا میکنه بگید چه کاری بهتره. البته هوای بزرگترا رو داشته باشید یه وقت ناراحت نشن.
• توی جمع زباله ها رو جمع کنید و بذارید توی کیفتون یا پاکتی که واسه این کار کنار گذاشته بودید.
• وقتی کسی در شرف انداختن زباله اس با مهربونی و هیجان بهش بگید نه نندازش زمین، بده اش من!
• اگه توی یه جمع دوستانه نشستین و فضا فضای گفتگوست، در مورد محیط زیست سالم یه گفتگوی شاد و فعال راه بندازید.
• بچه ها، بچه ها خیلی مهمن و خیلی خوب یاد میگیرن. اگه مثل من یه خواهرزاده ی کوچولو دارید بهش یاد بدید کارای خوب رو.
• بازم تاکید میکنم مواظب غرور بزرگترا باشید، بیخیالشون بشید، هر چند حتی من دیدم روی بزرگترا هم جواب میده اما طولانی مدت و به شرط ملاحظه کاری و احترام و غیر مستقیم عمل کردن. بچه ها رو بچسبید که آینده سازن.

خوب دیگه چیز خاصی به ذهنم نمیرسه. توی نظرات شما تکمیلش کنید. همه با هم منتظریم ببینیم دوستامون چه راهکارایی دارن.

داستان زندگی ما هم با این داستان تفاوت چندانی ندارد. همه تحت فشار بی عدالتی هستیم، اما اکثرمان قدرت تغییر نداریم. در نتیجه اگر لب به اعتراض بگشاییم، پیامدش محکم بر میگردد توی صورت خودمان! -همان طور که من ترم آخر دانشگاه به اساتید اعتراض کردم و ترم آخرم تبدیل شد به ترم یکی مانده به آخر- داستان اینطور است …. اگر آن روز او مثل خیلی های دیگر ساکت میماند، امتحانش را میداد و گواهینامه اش را میگرفت و میرفت، اما …

نمیگویم ساکت باشیم. میگویم لبخند بزنیم و به چیزهای جدیدی که تحت همان شرایط بی عدالتی وجود دارد فکر کنیم. این بخشی از زندگی ماست، چرا بی دلیل تلخ اش کنیم؟ لبخند بزنیم و بخش های زندگی را بگذرانیم. با این دید آرام تر میگذرد. با دست خالی نمیشود به جنگ توپ و تانک رفت. وقتی قدرت تغییر نداریم باید ناخوشی ها را به عنوان بخشی از زندگی مان بپذیریم. به سادگی همان که آدم بودنمان را پذیرفته ایم. استراتژی لبخند زندگی را آسان میکند.

پی نوشت ۱: به هر روز گذشته ام که نگاه میکنم میبینم جای استراتژی لبخند واقعا خالی بوده. اکثر مواقع اخم هایم الکی بوده.
پی نوشت ۲: نگران بی عدالتی ها نباشیم چون دنیا حساب و کتاب دارد، ما زندگی مان را با راهبرد لبخند پیش میبریم.

پستهای مشابه:

1. اسکناس پاره
2. تاثیر بیان حقیقت بر جامعه
3. یک مرد
4. همه ی وجود خوب من

با دید قبلی که نسبت به سل فون های سامسونگ داشتم انتظار چیزی بیشتر از یک گوشی بدقلق را نداشتم. اما بعد از خرید نظرم کاملا عوض شد. شما -فرض کنید همه چیز آرومه و این یک گوشی ۲۰ هزار تومانی است- توقع چنین امکاناتی را دارید؟:

• صفحه نمایش رنگی
• پشتیبانی کامل از زبان و تاریخ فارسی
• جستجوی لحظه ای در مخاطب ها (همان اینستنت سرچ خودمان، مثل گوگل!)*
• دیکشنری فارسی عامیانه پر و پیمان برای سبک نوشتن T9 که پیامک نوشتن را از همیشه راحت تر کرده و من فقط از آن استفاده میکنم*
• منشی تلفنی
• سه بازی خوب که البته به پای اسنک نوکیا نمیرسند!
• اپ هایی از قبیل ماشین حساب، آلارم، زمان سنج، کرنومتر، مبدل همه فن حریف، چراغ قوه، یادداشت، بوق پشت خطی قلابی و …
• قابلیت فراموش کردن آخرین باری که گوشی را شارژ کرده اید!! (فکر کنم ۱۰ روز یک بار شارژش میکنم)

همه ی اینها یک طرف، طراحی حساب شده ی واسط کاربری و کاربردپذیری بالای آن یک طرف! نمونه اش اینستنت سرچ در مخاطب ها و ماشین حساب خفن اش! یک نمونه ی دیگرش این است که دیگر مثل گوشی های زمان شاه لازم نیست برای ارسال پیامک، لیست مخاطبهایتان را بالا پایین کنید، نام آخرین مخاطبانی که با آنها ارتباط داشته اید موجود است (قابلیتی که اولین بار در آندروید دیدم – کم مانده بود به آندرویدی ها کنایه بزنم که زدم!!) و چندین مورد دیگر …

حالا شما باشید میروید ۶۵ هزار تومان پول بالای یک صفحه نمایش سیاه و سفید و یک تلفن صرفا الوگو + پیامک رسانی ای که حروف فارسی گچپژ را هم ندارد بدهید یا ۳۹ تومان پای این؟
بله. این که سامسونگ بزرگ میشود و نوکیا را پشت سر میگذارد الکی نیست. داستان ها دارد که این گوشی ۲۰ دلاری یک بخش کوچک از آن داستان ها است. گوشی ۲۰ دلاری ای که هر چه جلوی خودم را گرفتم نتوانستم در موردش ننویسم! این نوشته تصدیق کننده ی این عبارت است: “مهم نیست سهمتان از بازار چه قدر است، مهم این است که چه سهمی از بازار را میخواهید و چه قدر برایش تلاش میکنید.”
اگر دقت کرده باشید این روزها بیشتر مردم سامسونگ به دست اند، نه نوکیا به دست…

بعد از نوشتن این مطلب فکر کردم حتما چند نفری از خواننده ها انگ پول گرفتن از سامسونگ را به من خواهند چسباند. خواستم بگویم اگر راهی بلدید که ازشان پول بگیریم به من هم بگویید بدم نمی آید. شاد باشید.

*instant search یا جستجوی آنی: با وارد کردن هر کاراکتر بلافاصله سرچ انجام میشود. این نوع سرچ خیلی سریع تر از سرچ های سنتی است.
*T9: برای نوشتن مسیج معمولا یک دکمه را چند بار میزنیم تا به حرف مورد نظر برسیم. اما در این شیوه کافیست دکمه ی مورد نظر را یک بار بزنید و وقتی همه ی حروف کنار هم قرار گرفت این ابزار خودش کلمه مورد نظر شما را حدس میزند. مثلا برای نوشتم کلمه ی “علی” کافیست کلید های ۹۸۷ را بزنید. به جای این که سه بار کلید ۹ و پنج بار کلید ۸ و چهار بار کلید ۷ را بزنید.

پستهای مشابه:

1. کنکور یک غول سیاه قهوه ای نیست
2. سرگذشت برندهای تجاری
3. آن روزهای بی یارانه!

با تلاش میشه به خیلی چیزا رسید. چیزایی که دو دو تاش میشه مساوی چهارتا. ولی یه چیزایی تو زندگی هست که هر کاریش کنیم، یه قمار بزرگه. قماری که هر چه قدر هم بازیگر حرفه ای ای باشیم، احتمال برنده شدنمون خیلی خیلی ضعیفه.

بعد یهو میزنه و همه چیز دچار تغییر میشه. چرا بپیچونم؟ در واقع زد و همه چیز دچار تغییر شد. دمش گرم اوستا کریم. تغییری داد که خودمم هنوز نتونستم با خودم چرتکه بندازم که ااا! چی شد؟ کی بود؟ اصلا من کجام؟ خواب نمیبینم؟ بیخیال بابا، مگه میشه به آرمان به این بزرگی رسید؟ تازه یه چیزی هم روش! فرض کنیم که بشه! آخه به این سرعت؟! نمیدونم خدا. فقط به این حرف بدجوری ایمان پیدا کردم که میگن اگه خدا بخواد، خودش درست میکنه. اما بازم همیشه آخر داستان رو باز میذاره، میگه بیا اینم از برکت من، تو چه حرکتی داری؟

موهبتی که خدا میده، شاید یه پاداش باشه، شاید یه درس. اما هر چی که هست، اینو یاد گرفتم که توی زیبایی این آرامش، باید مثبت فکر کنم و نذارم افکار منفی همه چیزو خراب کنه.
آره … توی یه قمار سخت، با دستای خودش برگه رو گذاشت روی میز.
مثل یه طوفان سریع اومد، خیلی چیزا رو عجیب تغییر داد. حالا من موندم و دنیای قشنگ جدیدم؛ که باید با انعطاف پذیری، زودتر بشناسمش.
یاد گرفتم که هیچ چیز دور نیست. که میشه تو آرامش آروم بود و دنبال مشکل نگشت. که میشه وجودمو بسپرم دست خدا. و میشه واقعا ایمان داشت.

تازه یاد گرفتم که میشه عاشق بود و ایمان داشت …

پستهای مشابه:

1. کاش دلمان عاشق بود
2. تسلیم زندگی

خوابمان می آید و دلمان میخواهد مسواک زدن را بپیچانیم. میپیچانیم. فردا شب هم میپیچانیم. به موقع سر کار رفتن را هم میپیچانیم. تلاش را هم میپیچانیم و کلا زندگی را میپیچانیم! حالا بر عکس این قضیه را فرض کنیم. خودمان را مجبور و ملزم میکنیم، سه دقیقه وقت میگذاریم و مسواک میزنیم. دیگر همیشه شب ها مسواک میزنیم. این التزام و اجبار ناخواسته اثر خودش را میگذارد و کم کم آدم منظم و عملگرایی میشویم. هر کاری را که باید انجام دهیم انجام میدهیم. تمام قضیه همین است: التزام. مثل همه ی شروع ها، شروع سختی است اما عجیب ارزش اش را دارد. بهارمان خوش، امیدوارم سالی توام با التزام داشته باشیم.

پستهای مشابه:

1. سه گام کوچک برای تحول های بزرگ
2. روشی عالی برای یادگیری توسعه ی وب
3. یک ایده: خرید و فروش آنلاین کتاب دست دوم
4. دوران جیب بابا

بیست و یک سال است سالها سر موقع خودشان، اول فروردین می آیند و آخر اسفند میروند! فقط چند سالی است که من مانده ام و قول های قشنگی که به خودم داده ام. قول هایی که هر سال به سال بعد موکول میشوند. سالها پر فراز و نشیب اند. یک سال به اکثر قولهایم عمل میکنم، یک سال بدقول میشوم.

امشب که توی پس کوچه های تاریک محله مان قدم میزدم، سه چهار سال گذشته ام را مرور کردم. سالهای خوبم همان سالهایی بودند که با وجود تمام محدودیت ها، بهانه تراشی نمیکردم و  قدم برمیداشتم. شل یا سفتی اش مهم نبود، مهم این بود که قدم بر میداشتم. امشب که به گذشته نگاه میکنم، با لبخند رضایتی ربط پیشرفت امسال با تلاش آن سال هایم را، میبینم.

برای رسیدن به هدفی که چند سالی عقب افتاده، امسال باید سخت تر از همیشه تلاش کنم. دوست ندارم این جمله ام، همان دعای کلیشه ای آخر هر سال باشد. میخواهم این تو بمیری از آن تو بمیری ها نباشد. پس چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید.

با این که خیلی ها توی جو منفی خودشان مشغول فریاد و ناله از شرایط بد اقتصادی و گرانی سکه و دلار و هزار چیز دیگر هستند، حس بزرگی توی دلم داد میزند که ۹۱ سال خوبی خواهد بود. سالی پر هیجان تر و متفاوت تر از همیشه و شروعی خوب برای شکوفایی. نیز، از بهارش پیداست. این روزهای بهاری، میهمانی صاحبخانه ی دلم شده، پس چه بهار نیکویی….

در پایان سخن، من هم به عنوان نویسنده ی این دفترچه کوچک، که این روزها دیگر هر نوشته اش دقایقی از وقت حدود چهل مخاطب ثابت عزیز را میگیرد، ۹۱ را برای تو سال موفقیت آمیزی آرزو میکنم. باور داشته باش که سال خوبی پیش رو داری، سالی برای سربلندی خودت و میهنت. دوست عزیزی که ساعتهایی از وقت ارزشمندت با خواندن فید و نوشته ها، ارسال نظر و ایمیل، صرف دور هم بودن توی این وبلاگ شد، از تو ممنونم. با این که حتی همدیگر را نمیشناسیم، اما معتقدم دور هم بودنمان چیزی بیش تر از مطلب خوانی صرف است. پس تبریک عید و آرزوی بهترینهای مرا از طرف یک دوست بدان. سربلند باشی. آغاز تغییر مبارک.

پستهای مشابه:

1. به بهانه ی تولد
2. ۱۳۸۹، سالی که گذشت…
3. هدف من از کار و پول
4. تسلیم زندگی

خدایی اش هر جور که به غیرتم تخفیف دادم، توی کتم نرفت که کشورم را بدهم دست یک خونخوار وحشی. این همان گرگ خونخواریست که تا جایی که تاریخ قد میدهد، زمین و زمان را دریده. هیروشیما و ناکازاکی، ویتنام، کره جنوبی، عراق، خلیج فارس، افغانستان و …. پس پسر چطور چنین حرفی زد؟ او که در آغوش یکی از میلیونها زخم خورده ی این گرگ خونخوار بزرگ شده بود، چطور میخواست این بار خودش دریده شود؟ میلیونها زخم خورده را رها کن. فقط همین را بچسب که این گرگ تو را از لذت ناز شدن با نگاه عاشقانه ی پدر محروم کرد. انصافا بی غیرتی که از این گرگ پست فطرت کینه ای به دل نگرفته ای.

حتما تا به حال دعوا نکردی. اگر به ناحق بزنند توی صورتت خونت به جوش می آید. اما شاید بگذری. ولی حالا فکر کن این یاقی با کمال وقاحت میخواهد بیاید توی خانه ات و آنجا تو را بزند. آن وقت دیگر کتک خوردن برایت مهم نیست. فقط میخواهی بزنی. حتی اگر طرف یک غول بی شاخ و دم باشد. آن وقت یا میمیری یا اگر زنده آمدی بیرون، سربلندی. دفعه ی بعدی هم آن غول بی شاخ و دم به این راحتی ها دم پرت نمی آید. چون مثل بقیه تسلیم نشدی و حالا برای خودت یک پا غول شده ای. افتخار میکنم که امروز ایران همان غول قصه ی من است.

درد همه ی این بی غیرتی ها روی دل آدم سنگینی میکند. اما همیشه از گوشه و کنار شمع امیدی توی دل آدم روشن میشود. همان شمع هاست که آدم را زنده نگه میدارد، و گرنه آن پدر باید جسمش را هم مثل چشمهایش میگذاشت و با بغض و غم اش میرفت. وقتی هدفون را میگذاری روی گوشت و میشنوی از خواننده ی محبوبی که میلیونها ایرانی صدایش را میشنوند -محسن چاوشی- که میگوید: “واسه پرچم سه رنگ، زیر پرچم سفید؛ من هنوز معتقدم، باز باید جنگید” دلت آرام میگیرد. و دیگر توی پوستت نمیگنجی آن هنگام که آهنگ انجام وظیفه ی هیچکس را میشنوی که میگوید “به امپراطوری ها هم بگین، الکی نباشن خوش بین، نهنگم بیاد جلو کشتیم، به درندگی کوسه ایم، با مغز دلفین … تروریستم جد و آبائتونه، اگه خر بشین بخواین بیاین جلو …”

دمتان گرم. میتوانستید بروید آن ور آب، چرند سیاسی بخوانید و یک شبه محبوب بشوید. اما قلبتان عاشق است. دمتان گرم شمع های پرفروز امید.