یاد دوران دبستان به خیر. ایام امتحانات بچه خرخون های کلاس سر ۲۰ گرفتن چقدر به خودشان فشار می آوردند. وقتی که نتیجه امتحان می آمد و خدای نکرده به جای بیست رویاها، ۱۹ گرفته بودند میزدند زیر گریه. هه! فکر میکردند همیشه قرار است ۲۰ بشوند! یکی با ۱۵ راضی بود، یکی با ۱۰٫ یکی به خاطر ۹ گریه میکرد، یکی میخندید…
آن هایی که تمام نمره های دبستانشان را ۲۰ گرفتند بالاخره روزی با حقیقت های بی رحم دنیای واقعی و نه چندان همیشه شیرین مواجه شدند! مثلا معلم هایی که روی هوا نمره میدهند به نمره بیستی ها، ۲۰ نمیدادند!
امتحانات ثلث سوم هر سال هم داستانی داشت. خیلی از بچه ها مضطرب میشدند، خیلی ها با وسواس جواب سوال ها را میدادند، خیلی ها پاپیچ معلم میشدند که راهنمایی کند برای ۱ نمره بیشتر شدن و …

اگر زندگی دانش آموزی چند خط بالا کنایه از زندگی واقعی باشد، میشود گفت خرخون های ناراضی بازنده اند.
آن آدم هایی برنده اند که برای بهترین بودن تلاش میکنند اما به خاطر ۲۰ نشدن ناراحت نمیشوند، این یک حقیقت است که هیچ کس مطلقا همیشه بیست نمیگیرد! این آدم ها به انتخاب هایشان ایمان دارند و  همه چیز را با شجاعت میپذیرند. باور دارند که یک بار می آیند به این دنیا، و فقط یک بار فرصت زندگی دارند. میخندند و ۱۸، ۲۰، ۱۰ و ۱۲ میگیرند. تلاششان را برای رسیدن به بهترین چیزی که میتوانند باشند میکنند، نه برای رسیدن به چیزی که اساسا برای همیشه قابل دسترس نیست. اگر به ایده آلهایشان رسیدند، میخندند، اگر نرسیدند باز هم میخندند. بعید است این مدل آدم ها زیر ۱۰ بگیرند. اینها میخندند و نمره میگیرند، چون میدانند معدل هیچ کس بیست نشد!

• پی نوشت ۱: انگیزه ی نوشتن این چند خط وقتی ایجاد شد که دیدم میشود به خاطر از دست دادن کلی چیز با ارزش، از راهکار لبخند استفاده کرد و شاد بود! در صورتی که غم و غصه و نارضایتی راهکار نیست، درد است و درد زندگی را تلخ میکند. لبخند به لب باشید دوستان.
• پی نوشت ۲: اول میخواستم عنوان مطلب را بگذارم “ایمان به انتخاب و حقیقت های غیر قابل تغییر”
• پی نوشت ۳: هر وقت من یک چیزی مینویسم بزرگترها نظر میگذارند که “جوون، خیلی سطحی مینویسی، ننویس اصلا!” راستش خودم هم این را خوب میدانم اما برای این که بتوانم مثل شما بزرگترها بزرگانه و عمیق تر بنویسم به کمی گذر زمان احتیاج دارم. سخت نگیرید. بیشتر دوستان عزیزی که من را میخوانند یا بزرگترهایی هستند که لطف دارند یا جوانها و هم سن و سالهای خودم. همیشه از همه ی آنها که کمک کردند سطحی ننویسم ممنون بوده ام. ما هم بزرگ میشویم، میدان بدهید بزرگترها.

چند ماه پیش که برای امتحان گواهینامه موتورسیکلت به پاسگاه نیروی انتظامی مراجعه کردم، با یک صف طولانی مواجه شدم. ظرفیت سالن امتحان محدود بود و تعداد مراجعه کننده ها بیش از حد! خیلی ها زدند توی صف و به سالن اول رسیدند. ما ۲ ساعت روی پا منتظر ماندیم تا سانس دوم شروع شود! هر دقیقه باز به تعداد مراجعین افزوده میشد. دوباره داستان توی صف زدن داشت شروع میشد اما اینبار چون طاقت همه سر آمده بود، فریاد اعتراض بلند شد و سر و صدا کل پاسگاه را برداشت. سروانی آمد و با فن خودش -توهین نظامی- مردم را ساکت کرد. یکی که دیگر بریده بود آمد جلو و با داد و بیداد به سروان اعتراض کرد که تقصیر ما چیست؟ بنده خدا تا حدودی حق هم داشت، مسئولین تدبیری برای حفظ نظم صف اتخاذ نکرده بودند. اما چه شد؟ سروان برگه شرکت در امتحان فرد معترض را پاره کرد و به جرم اخلال در نظم به وضع تحقیر آمیزی بردش توی یک اتاق و مطمئنم حسابی برایش دردسر درست کرد.

داستان زندگی ما هم با این داستان تفاوت چندانی ندارد. همه تحت فشار بی عدالتی هستیم، اما اکثرمان قدرت تغییر نداریم. در نتیجه اگر لب به اعتراض بگشاییم، پیامدش محکم بر میگردد توی صورت خودمان! -همان طور که من ترم آخر دانشگاه به اساتید اعتراض کردم و ترم آخرم تبدیل شد به ترم یکی مانده به آخر- داستان اینطور است …. اگر آن روز او مثل خیلی های دیگر ساکت میماند، امتحانش را میداد و گواهینامه اش را میگرفت و میرفت، اما …

نمیگویم ساکت باشیم. میگویم لبخند بزنیم و به چیزهای جدیدی که تحت همان شرایط بی عدالتی وجود دارد فکر کنیم. این بخشی از زندگی ماست، چرا بی دلیل تلخ اش کنیم؟ لبخند بزنیم و بخش های زندگی را بگذرانیم. با این دید آرام تر میگذرد. با دست خالی نمیشود به جنگ توپ و تانک رفت. وقتی قدرت تغییر نداریم باید ناخوشی ها را به عنوان بخشی از زندگی مان بپذیریم. به سادگی همان که آدم بودنمان را پذیرفته ایم. استراتژی لبخند زندگی را آسان میکند.

پی نوشت ۱: به هر روز گذشته ام که نگاه میکنم میبینم جای استراتژی لبخند واقعا خالی بوده. اکثر مواقع اخم هایم الکی بوده.
پی نوشت ۲: نگران بی عدالتی ها نباشیم چون دنیا حساب و کتاب دارد، ما زندگی مان را با راهبرد لبخند پیش میبریم.